بي خوابي

شب است و خوابم نمي برد، بي خوابي آمده است سراغم و خاطرات كودكي ام.

چشم هايم كه كم كم خيس مي شوند ياد دخترك سه چهار ساله اي مي افتم كه دست برادر كوچكترش را گرفت و اولين فرار عمرش را مرتكب شد، به اندازه دو كوچه و چند پلاك.

ياد دخترك هفت هشت ساله ساكن اتاق زاويه و صندوق خونه و حياط پر از سنگ فرش هاي چهار خونه طوسي رنگ و درخت مو و راه پله هاي پيچ در پيچ كاهگلي پشت بوم خونه مادربزرگ و سقف چوبي و بوي گلهاي رز به وقت بهار و پله هاي سنگي طوسي با خال هاي سياه و خاكستري و سفيد و كاشي هاي فيروزه اي حموم و  سربينه مي افتم. صداي لي لي كردنش را روي سنگ فرش هاي حياط مي شنوم، مي شنوم كه فرياد مي زند به وقت فوتبال بازي كردن با عشق دوران كودكي و بلوغ و بزرگسالي. موهاي بلند و مشكي و صافش را ميبينم كه در باد تاب مي خورد.

ياد دخترك دبستاني ساكن اتاق اندروني و زير زمين بهار خواب و حياط بيروني و اندروني و آب انبار خونه مادربزرگ و حياط پر از درخت هاي موي ته بن بست مي افتم كه به وقت بهار ساقه هاي درخت موي همسايه از ديوار آجري رنگش آويزان مي شدند و از در چوبي فيروزه اي رنگ كلون دارش مثل يك گنج مراقبت مي كردند.

ياد دختركي خواب رفته با قصه سنگ صبور شب گذشته مي افتم كه صداي كبوترهاي حياط بيدارش ميكنند كه برود و برگ هاي تازه مو را بكند براي دلمه و قدش نمي رسد و چقدر حرص ميخورد كه كاش زودتر بزرگ شود؛ بزرگتر كه مي شود غوره ها رسيده اند اما باز هم قدش نمي رسد و حرص ميخورد، ميخواهد غوره ها را بچيند براي وقت مستي؛ اما حالا كه دستش و انگورها رسيده اند، يك ساختمان بلند جاي درخت مو را گرفته است.

ياد دخترك نوجوان ساكن اتاقي كنار درخت توت هزارساله مي افتم كه روياهايش به همان دوري و نزديكي كوه هاي روبرو است، كه وقتي دستش را دراز ميكند برف نوك قله را لمس مي كند؛ كه انگشت مياني اش پينه بسته است از تمرين خوشنويسي روي كاغذهاي گلاسه براق، كه سرش داغ است از مستي روياهايش و فكر فرارهاي بزرگترش؛ كه كبوتري لانه كرده كنار پنجره اتاقش و همه ميگويند كه “كارش آمد دارد”، جوجه هاي پشت پنجره آمده اند كه كارش را يكسره و تكليفش را معلوم كنند؛ آمده اند كه يادش بياندازند نقشه فرار هزار ساله را.

ياد دخترك جواني مي افتم كه پول هاي توي جيبش را مي شمرد تا اندازه نقشه فرارشان كند و برود و انگشتانش يخ زده اند در سرماي زمستان، ناخن هاي پايش كبود شده اند و پول هايش را آتش زده است تا گرم شود.

من از آن دخترك طلب كارم، طلب كار. طلب كارم كه چرا وقتي فرار كرد، باز هم برگشت؟

من از آن دخترك طلب كارم، طلب كار روزهاي كودكي كه به بزرگي گذشت تا به روياهايش برسد.

من از آن دخترك طلب كارم، طلب كار دفتر شعري هستم كه پاره شد و سوزانده.

من از آن دخترك طلب كارم، طلب كار غوره هاي نچيده و انگورهاي نخورده.

من از آن دخترك طلب كارم، طلب كار قصه سنگ صبور كه يادش رفته است.

من از آن دخترك طلب كارم، طلب كار همه روزهايي كه براي روياهايش جنگيد و زخمي شد؛ طلب كار پاهاي بي آبله.

من از آن دخترك طلب كارم، طلب كار يك عالمه روياهاي نشدني، يك عالمه فرصت رويا پردازي نشدني كه سوخت براي روياهاي شدني.

من از آن دخترك طلب كارم، طلب كار همه نقشه هاي فراري كه به ديگران داد.

من از آن دخترك طلب كارم، طلب كار آدمي كه هست و نميخواهد كه باشد.

من از آن دخترك طلب كارم، طلب كار يك آدم شاعر.

من از آن دخترك طلب كارم، طلب كار همه كاغذها و مدادها و نوشته هاي ننوشته شده كه قايمشان كردم در دلم تا به روياهايم برسم.

من از آن دخترك طلب كارم، طلب كار عشقي كه به تعويقش انداخت تا به روياهايش برسد.

بدهكار روياهايم نيستم، ظاهرشان خوشقواره اند به تنم حتي از ديد كساني كه بدهكار روياهايشان هستند؛ اما طلب كار آدمي هستم كه دويد تا به روياهايش برسد؛ طلب كار آدمي هستم كه روياهايش دست يافتني بود.

كاش مي شد روياهايم بزرگتر باشند. كاش اينقدر آدم كوچك و قانعي نبودم. كاش بين روياهايم يك خانه چوبي قهوه اي رنگ پر از پيچك وسط جنگل هم بود كه بشود به دستش آورد. كاش رويا پرداز بودم. خسته شدم از اين بالغ و منطق درونم كه جلوي روياپردازي هايم را مي گيرد. كاش من هم بلد بودم رويا پردازي كنم.

چشمانم ديگر خيس نيستند و نور كمرنگ شيطاني از روزنه باريك مابين پنجره و پرده يادم مي اندازد دختركي را كه زن بالغي شده است اين روزها و بايد كه بدود براي روزهايي كه بدهكار روياهاي جواني اش نباشد، روياهايش خوشقواره شوند به تنش و به وقت مستي و راستي يادش بماند كه چه همه دويده است كه رويايش را خوشقواره كند.