[ صحنه خارجي، مكان: حوالي خيابان طالقاني، زمان: سيزده آبان 1388، آقاي پيك موتوري در حال غر غر كردن]

پيك: اين چه وضعيه؟ خيلي بده. آدم به كارش نميرسه. من دو تا پرچم توي پيرهنم قايم كردم. يكي پرچم ايران، يكي پرچم سبز. به الف نوني ها كه ميرسم پرچم ايران رو در ميارم و ميگذارند رد شم به كارم برسم. به سبزي ها هم كه ميرسم پرچم سبز رو در ميارم و وي نشون ميدم. نميدوني چه حالي داره؟

[ صحنه خارجي، مكان: حوالي خيابان طالقاني، زمان: سيزده آبان 1388، خانم چادري 42 ساله و رنگ پريده با پسر بچه 12 ساله اش]

يك خانم سبزي: بيا خانم بخور اين شكلات رو بخور براي موسوي هست. حالت خوب ميشه.

خانم چادري: من نه طرفدار ا.ن هستم؛ نه موسوي. نميخورم. نميخوام.

يك خانم سبزي: خب حالا بخور مال هيچكدوم نيست. رنگ به صورتت نيست. بخور حالا.

خانم چادري: خيلي خب بده بخورم.

[ خانم چادري شكلات را ميخورد]

خانم چادري: آخيش حالم بهتر شد. مرسي خانم. ممنون. براي روح جدش صلوات فرستادم.

[چند دقيقه بعد]

خانم چادري بعد از خوردن شكلات شروع ميكند به كلي شعار سبز دادن و “مرگ بر ديكتاتور” ميگويد و همراه جمعيت مي رود و …

لازم به ذكر است كه اين خانم چادري به موسوي راي داده است.

پي نوشت: لطفا در راستاي اينكه چرا به پوشش آن خانم اشاره كردم و آزاد انديشي و … ننويسيد؛ خانم چادري محترم از اقوام و دوستان بنده هستند.

آنقدر نگوييد:

اگر عزيز خودت بود ميبخشيدي يا نه؟

من در جواب ميگويم ميبخشيدم چون ممكن است روزي عزيز خودم به واسطه همين قانون پاي چوبه دار باشد و آن وقت است كه نه دنيا و نه حقوق بشر و نه انسانيت  و نه شما و نه هيچ كس ديگر نمي تواند من را توجيه كند كه از تلاش براي زنده ماندن عزيزم دست بردارم حتي اين سوال. حتي اين سوالي كه به ناحق قرار است حقي را به من بدهد.

من فقط به يك موضوع فكر ميكنم:

اگر قرار است كه مادر احسان را درك كنيم و موقعيت و طبقه اجتماعي او را در نظر بگيريم، پس بايد موقعيت و طبقه اجتماعي ا.ن را هم در نظر بگيريم كه با چه عقده اي بزرگ شده است و بعد سيستم او را بر مسند رياست نشانده است و … بايد همه آن بچه بسيجي ها و پاسدارها و كماندوهايي كه چماق به دست مي شوند و ميكشند و شكنجه مي كنند و … را هم درك كنيم. اگر ا.ن به هر دليلي بد است و بايد با او مبارزه كرد، پس مادر احسان هم قابل درك و ترحم و … نيست. هر دو در بخشي كه توانايي اعمال قدرت داشتند، قدرت اشان را به رخ طرف مقابل كشيده اند. يكي به اندازه كشيدن صندلي از زير پاي بهنود و يكي به اندازه كشتار و حبس و شكنجه و … مردم هموطنش. فرقي نميكند هر دو خشونت را اجرا كرده اند.

من همانقدر كه از خنده هاي مشمئز كننده ا.ن حالم بد مي شود، از حرف هاي مادر احسان كه مي گويد “با خودم گفتم برم بكشمش راحت شم.”، حالم بد مي شود.

سعي كنيم اينقدر به تيم حقوق بشر و فعالانش هم ايراد نگيريم. مگر همين ده سال پيش نبود كه صحنه اعدام شده بود تفريحگاه مردم، يا همين سي سال پيش يا … اينكه حالا اين اتفاق نمي افتد يا اگر مي خواهند كسي را سنگسار كنند در خفا و كمترين اعلام و … اين كار را مي كنند، نتيجه فعاليت من و شماي نوعي كه فقط از دور دستي در آتش داريم نبوده است؛ نتيجه فعاليت همين فعلاني بوده است كه كم هم برايشان دردسرهاس حقوقي و سياسي به دليل همين فعاليت ها به وجود نيامده است. وظيفه مستقيم فعالان حقوق بشر در هر كشوري از آمريكا گرفته تا ايران؛ ايجاد فرهنگ و فرهنگ سازي و رفع فقر و … نيست؛ وظيفه اشان تلاش در جهت كمك به دولت ها براي ايجاد بسترها و دست يابي به ابزار مناسب براي بهبود اوضاع است و … در كشوري كه اين فعالان معاند با نظام و برانداز هستند، به نظرم توقع زيادي است كه از آنها بخواهيم مادر احسان را درك كنند و … بر فرض هم درك كنند با چه زباني با او سخن بگويند كه صندلي را از زير پاي نوجواني نكشد؟ چگونه برگردند به پنجاه سال قبل و مشكلات روحي و اجتماعي اين خانم را حل كنند كه صندلي را نكشد؟ وظيفه فعالان حقوق بشر عوض كردن آدم ها نيست.

وقتي شما يك ماه فرصت داريد كه نوجواني را از پاي چوبه دار پايين بياوريد، واقعا چه راه حلي به ذهن اتان مي رسد؟ واقعا چقدر فرصت است كه كينه و نفرت چنين كسي را به بخشش تبديل كنيد و …؟ واقعا بهترين كلمات و گفتگوها چه مي تواند باشد جز التماس؟ مگر غير از اين با مادرش گفته شد كه رضايت نداد؟ چگونه ميتوان فردي را كه رفته است و گالن بنزين دستش گرفته و جلوي دادگستري ايستاده است وگفته است “اگر بهنود را ببخشيد خودم را آتش ميزنم.” راضي به رضايت كرد؟ چقدر فرصت داريد براي از بين بردن همه سالهاي تحقير و توهين و بدبختي و … كه مادر احسان تحمل كرده است تا جبران كنيد و از او فرد ديگري بسازيد كه رضايت بدهد؟

كاش اين فعالين كساني را كه بخشيده اند هم، معرفي ميكردند و سعي ميكردند از آنها تشكر كنند و … شايد در اينجا كوتاهي كرده اند كه امثال آنها را معرفي نكرده اند و تبليغاتي براي آنها نكرده اند و … و به همين دليل است كه ما فكر ميكنيم كه هر جا حقوق بشر بوده است؛ نتوانسته است موفق باشد. كاش موارد موفقيت آميز را هم معرفي ميكردند.

من خودم شاهد پرونده اي بودم كه زني، شوهرش را كشته بود (زن سوم اين مرد بود و به اجبار خانواده ازدواج كرده بود و مورد سوء استفاده جن…سي و جسمي زيادي قرار گرفته بود) و وكيل تسخيري داشت، وكيلش هم به شدت فردي مذهبي بود و با فعالان حقوق بشر هم ميانه خوبي نداشت؛ بارها به همراه روحاني شهر از اوليا دم تقاضاي بخشش كردند و آنها رضايت ندادند و در نهايت اين زن خودش را در زندان كشت و … (البته بعدها كه تحقيق شد زندانبان ها هم ظاهرا سعي نكردند كه جلوي اين زن را بگيرند و … چون فكر ميكردند كه حقش است كه بميرد و …). در اين مورد نه فعال حقوق بشري بود و نه رسانه اي و نه … اتفاقا روحاني شهر حضور داشت و … اما اولياي دم رضايت ندادند.

امثال مادر احسان در كشور ما زياد است و خيلي هم زياد است ما يكي را ديديم و آنقدر رسانه اي كرديم تا حتي تلويزيون ج.ا هم مجبور شد يك برنامه اي بگذارد و تلويحا نشان دهد كه مادر احسان خيلي هم محق نبوده است و … و سعي در تلطيف ماجرا داشت. اما نبايد غافل شويم كه امثال مادر احسان در اين كشور زياد هستند، خيلي زياد.

اين روزها همه ما سعي در كنار زدن رذالتي داريم كه رييس جمهورمان است اما اگر كمي دقت كنيم او هم مانند مادر احسان و امثال او است كه امروز بر مسند قدرت اين كشور نشسته است واين همه شكنجه و زندان و … را كه بر سرمان ميرود دليلش رياست اين عقده است بر يك كشور و همين است كه مار را آزار ميدهد و … نميدانم ميتوانيم او را كنار بزنيم يا نه؟‌ اما اين روزها فكر ميكنم با امثال مادر احسان و بقيه چه كنيم؟ با آنهايي كه اگرچه هيچگاه اولياي دمي نبوده اند و نيستند و شايد نخواهند بود اما در جامعه اي بزرگ شده اند با هزاران عقده و كينه و نفرت و همه جا با خود آن را حمل ميكنند؛ در هر نقش و وظيفه اي كه هستند: رييس، وكيل، وزير، راننده، منشي، بسيجي و … با اين همه عقده و كينه و نفرت چه كنيم؟

با اين عقده و كينه و نفرت كه باعث ميشود حتي جلوي قانون اعدام كودكان زير 18 سال را نگيرند تا نكند نشانه پيروزي منتقدان اين قانون باشد كه همه به دنبال انسانيت و … هستند؛ چه كنيم؟‌ با اين عقده و كينه و نفرتي كه نمي گذارد قوانين انساني اجرا شود و اينقدر با انسان بودن انسانها مخالف است چه كنيم؟

با اين عقده اي كه بر يك مملكتي حكومت ميكند چه كنيم؟ چند سال برگرديم عقب كه درست شود؟ چند سال برويم جلو و درست نشود و …؟

رييس ستاد حوادث غير مترقبه تهران در مصاحبه با بخش خبري شبكه تهران، پخش شده در ساعت 6:30 بعد از ظهر فرمودند:

“اتفاقا خوب شد كه اين زلزله اتفاق افتاد چون مردم ما كمي هوشيار ميشوند و ميفهمند كه روي گسل زندگي ميكنند و سعي ميكنند كه ايمني رو در آينده بيشتر رعايت كنند.”

به نظرم، نظر ايشان از خود زلزله غير مترقبه تر بود.

احتمالا در آينده نه چندان دور توجيه ميكنند كه:

“اصلا خوب شد زلزله اومد مردم مردند ما مجبور نشديم كه براي آدمهاي بيشتري خونه بسازيم و كار ايجاد كنيم و … يه بخشي از خونه هاي قديمي هم بدون هيچ هزينه اي خراب شدند و ما براي ساخت خونه هاي جديد مجبور به تحمل هزينه هاي بيشتري نيستيم در ضمن بقيه اي كه زنده موندند قدر زنده موندنشون رو ميدونند و خوشحال خواهند بود كه زلزله اومده و زنده موندند و …”

اگر شما مرد باشيد و در تظاهرات اخير جنبش سبز شركت كنيد و زنداني شويد كافي است كه اعتراف كنيد:‌ در ستاد فلاني كه بوديد از آمريكا و اسراييل و انگليس و بنياد سوروس و … پول مي گرفته ايد و يا با جاسوس هاي انگليسي و آمريكايي و اسراييلي و … رابطه داشته ايد و براي راديو فلان و رسانه فلان خارجي كار مي كرديد و پول مي گرفته ايد و عليه نظام گزارش تهيه مي كرده ايد، يا با فلان آقا و آيت الله و … در ستاد فلاني دست به يكي كرده ايد و ميخواهيد براندازي نرم انجام بدهيد و … يا علاوه بر شب نامه، بمب و اسلحه رايگان  (!!!!!)‌ هم در اختيار مردم قرار مي داديد تا ندا را بكشند و … يا توهم تقلب يك سناريوي از پيش تعيين شده توسط سلطنت طلبان بوده است تا نظام را براندازي كنند و … يا مي خواستيد از طريق سيم اتو نظام قدرتمند برقي هسته اي كشور را زير سوال ببريد و …

به محض اينكه به موارد بالا اعتراف كرديد و اگر فرد مهمي بوديد يك شوي تلويزيوني هم خواهيد داشت و آزاد خواهيد شد.

اما … اما اگر زن باشيد اصلا اصراري بر اعترافات بالا نيست؛ همين كه اعتراف كنيد كه با يكي دو تا مرد رابطه نامشروع داشته ايد كافي است؛ زيرا اين اعتراف نه تنها با تمام موارد بالا برابري مي كند بلكه گاهي بيشتر از آن هم خواهم بود و اصلا با قصد براندازي نظام برابري مي كند. در ضمن مردان كه نمي توانند اعتراف كنند با آقاي فلاني و آيت الله بهماني رابطه داشته اند كه (مخصوصا از وقتي كه ا.ن فرمودند ما هم جنسگرا نداريم كه ديگه اصلا نمي شود حرفش را هم زد، ايشان كلا تكليف اين موضوع را يكسره كرده اند)، پس شما زنان را براي چه آفريده اند؟ بالاخره بايد يك فرقي بين زنها و مردها باشد؟ بالاخره همين وقت ها است كه تفاوت بين زن و مرد معلوم مي شود ديگر. در ضمن اگر به اين رابطه هم اعتراف كنيد از زندان كه آزاد شويد هم يك جور ديگر زنداني خواهيد بود، بعيد مي دانم بتوانيد اين جامعه سر تا پا مردسالارانه را (حتي جنبش سبز را) به اين راحتي راضي كنيد كه به شما به چشم يك فا حشه نگاه نكنند. از طرفي كلهم اجمعين جامعه خوشحال خواهند شد كه سربازان گمنام امام زمان، يك فا حشه را زنداني كرده اند و جوانان آنها را از گمراهي رهانيده اند و …

باز هم بگوييد تو بد بيني هستي. اينجا نفس كشيدن زن و مرد هم با هم فرق دارد.

از جمهوري طالباني اسلامي ايران مي نگارم.

سايت تابناك خبري را در 31 شهريور 1388 منتشر كرده كه دستور جديد پليس امنيت براي اماكن تجاري و صنف پوشاك است:

حالا احساس دوستان مهاجرم را درك ميكنم از اينكه روز جمعه نشسته بودند منتظر اخبار روز قدس. من هم امروز منتظر نشستم براي اخبار نيو يورك. يك حسي از اينكه چرا آنجا نيستم و نميتوانم هيچ كاري بكنم؟ مثل حس همه دوستهاي مهاجرم اين روزها. اميدوارم اتفاقات خوب بيافتد.

براي من يك سوال پيش آمده است:

چرا رييس جمهور كشور ما ميتواند ويزاي كشور آمريكا را بگيرد و در آنجا در اجلاسي شركت كند، وزراء كابينه ايشان نيز ميتوانند ويزاي همه كشورهاي اروپايي و آمريكايي و همه دنيا را به راحتي داشته باشند و به اين كشورها رفت و آمد كنند (منظور رييس جمهور و كابينه اي  است كه فعلا ديكتاتور حساب ميشوند و دولتش قرار است كه از طرف جنبش سبزي ها به رسميت شناخته نشوند و …) در حاليكه مردم عادي كشور ما براي گرفتن چنين ويزاهايي به دردسر مي افتند و …؟؟؟؟

نكته قابل توجه اين است كه به ما ميگويند چون رييس جمهور كشورتان ديكتاتور است و حرف از هلوكاست ميزند و نظام كشورتان ديكتاتوري است و مخالف اسراييل است و … ما به شما ويزا نميدهيم يا سخت ميدهيم يا … تازه در فرودگاه ها هم با ما بد برخورد ميكنند چون رييس جمهورمان ديكتاتور است و … پاسپورت ايراني ارزشش كم است چون رييس جمهورمان ديكتاتور است و … ما را تحريم اقتصادي ميكنند  و هواپيماي دست دوم بايد بخريم و سقوط كند و بميريم  چون رييس جمهورمان ديكتاتور است و … اما اين رييس جمهور خودش همه جا به راحتي ميرود، در فرودگاه به او توهين نمي شود و به راحتي ويزا ميگيرد و … جالب است كه هزينه ديكتاتور بودن او را مردم كشور ما  به صورت داخلي و خارجي بايد پس بدهند نه خود او، هزينه داخلي آن چوب و چماق و … هزينه خارجي آن بي ارزشي پاسپورت و … تروريست خطاب شدن و …

شايد مدل و شكل ديكتاتور بودن دارد در دنيا عوض مي شود. شايد دنيا به خاطر انفجار جمعيت و ركود و … ديگر برايش فرقي نمي كند كه چه كسي ديكتاتور است و چه كسي نيست؟ مهم برايش انرژي و معاملات سياسي است. شايد آخرين ديكتاتوري كه محكوم به شكست بود، صدام بود.

پي نوشت: دلم براي مردم كشورم مي سوزد. دلم براي همه كساني كه در اين جغرافيا متولد شده اند مي سوزد كه اينقدر راحت به خاطر نفت و پول سر خونشان معامله مي شود.

اين وبلاگ يك ساله شد. تولدش مبارك.

در لغت نامه دهخدا در تعريف دموكراسي آمده است: “حکومت عامه. حکومتی که در آن حاکمیت در دست مردم است و کارها در آن به وسیله ٔ نمایندگانی که عموم مردم انتخاب می کنند انجام می شود. مقابل حکومتی که در دست طبقه ای خاص و ممتاز است “.

اين روزها در ايران اتفاقاتي افتاده است كه همه را مبهوت كرده است، نميدانم آينده آن چه خواهد شد (گرچه شخصا حدس ميزنم اوضاع بدتر از چهار سال گذشته شود از لحاظ آزادي بيان).  اين روزهاي پس از اتنخابات تلخي اش به شدت بيشتر از خوشحالي روزهاي قبل از انتخابات است و به قول دوستي بايد آن همه شادي و شور را به هر نحوي از جگرمان در مي آوردند. ايران فضايي پيدا كرده است شبيه دو دستگي و نفاق و دورويي كه زيادتر از قبل شده است، رذالتي كه 4 سال بود ميخواستيم كنارش بزنيم حالا چوب و چماق و باتوم شده است بر سرمان در خيابان ها و دانشگاه و خوابگاه و … افراد زيادي كشته شده اند و تعداد زيادي انسان در زندان و تحت شكنجه هستند. اعتراض هم بر سر موضوع ساده اي است: احترام به حق راي و آزادي بيان و مشروع ندانستن دولت فعلي و تاكيد بر تقلب در انتخابات.

همه اينها را ميگذارم كنار جنبش هاي زنان و برابري خواهي آنان. زنان هم در اين كشور به دنبال آزادي در گفتار و رفتار و پوشش هستند مانند جنگي كه اين روزها دو گروه مخالف هم در ايران درگير آن هستند.

برميگردم به تاريخ معاصر ايران حدود 103 سال پيش، هنگامي كه مشروطه پيروز شد و مظفرالدين شاه آن را امضا كرد، فكر كنم در يك جمله بشود خواسته هاي مشروطه خواهان را خلاصه كرد: دولت شاهنشاهي را مشروطه كنيم.  به عبارت ديگر به جاي براندازي ديكتاتوري به دنبال مشروط كردن قدرت ديكتاتوري بودند، ميشود گفت شبيه اين روزها كه به دنبال پس گرفتن حق راي در يك نظام ديكتاتوري هستيم كه حكم تنفيذ رييس جمهور مورد نظرمان را بر فرض محال پيروز شدن اعتراض ما، قرار است سردمدار حكومت ديكتاتوري به او بدهد؛ با اين اوصاف اگر از لحاظ تاريخي عقب گرد نكرده ايم، پيشرفتي هم نكرده ايم و قرني ميگذرد. يك سال بعد مجلس را به گلوله بستند و مشروطه دوم شروع شد و پسر شاه مخلوع را به پادشاهي رساندند تا كودتاي سوم اسفند و شكست مشروطه دوم. جمله مشتركي در هر دو مشروطه به چشم ميخورد: زنان هم، همپاي مردان به مشروطه كمك كرده اند. البته رنج بسياري پشت اين جمله نهفته است كه گويا براي زنان وظايفي جز مادري و در پستوي خانه بودن تصور نشده است كه وقتي نداي آزادي و دموكراسي بر مي آيد، جاي شگفتي است كه زنان هم هم پاي مردان مبارزه كرده اند. گويي جنبش آزادي خواهي و عدالت خواهي مختص مردان است و زنان يار كمكي به حساب مي آيند. البته حتي با وجود كمك ها و مبارزات زنان در جنبش مشروطه؛ در مجلس قوانيني وضع شد كه حتي زنان را از حيوانات هم پست تر ميدانستند و نتيجه اش شد نمايندگاني در مجلس كه همه از خوانين و اشرافي بودند كه زن را تنها وسيله اي براي لذت ميدانستند و همگي به طور متوسط تحت تاثير آموزه هاي مذهبي در مورد زنان بودند. در نهايت نتيجه اش سالها بعد ميشود نماينده اي با نام مدرس به نمايندگي از مذهب و اعتقادات مذهبي مردم در مجلس كه از اينكه زنها بتوانند حتي فكر كنند و تصميم بگيرند، شگفت زده ميشود و مرد را قيم قانوني زن مي داند و …

فرياد آزادي خواهي خرداد 42 كه به پا ميشود، در ادامه اش بيشترين اعتراض به حق راي زنان و سوگند ياد كردن اقليت هاي مذهبي به كتاب آسماني خودشان مي باشد؛ چيزي كه براساس تعريف دموكراسي ميشود ديكتاتورخواهي و نامشروع دانستن راي اقليت و خواسته هاي آن ها و ناديده گرفتن نيمي از افراد جامعه؛ تا بهمن 57 علاوه بر همه ادعاها و شعارهاي عدالت پرور مذهبي و اينكه زنان در مذهب ما بالاترين و والاترين جايگاه را دارند، زنان را با اين وعده “كه بگذاريد ما به قدرت برسيم حتما به حقوق شما هم رسيدگي ميكنيم”، در مبارزات مخالف رژيم وقت همراه كردند و بعد از بهمن 57 باز هم همان جمله مشترك به چشم ميخورد: زنان هم همپاي مردان براي انقلاب 57 جنگيدند. اما … اما به محض پيروزي گروه معترض در فاصله اي نه چندان دور حجاب را به زور باتوم اجباري كردند: يا روسري يا توسري. بعد هم قوانين حمايت از زنان كه شعارش را قبل از انقلاب 57 ميدادند تبديل شد به:‌ ديه نصف مرد، شهادت نصف مرد، حق طلاق و حضانت و خروج از منزل و كشور و … صيغه و تعدد زوجات براي مردها و … عدم كفايت براي انجام يك سري شغلها مانند قاضي بودن و …  (داخل پرانتز بگويم كه همه اينها هم توجيهات مذهبي داشتند و گاهي حكم خداوندي).

دهه شصت هم همزمان با نخست وزيري ميرحسين موسوي مقارن شد با اينكه به زنان ميگفتند فقط سه رنگ سرمه اي و مشكي و طوسي در دانشگاه ها بپوشيد و … كه زهرا رهنورد در مصاحبه اي ميگفت: ميرحسين موسوي معتقد است زنان نبايد بدون دليل از منزل خارج شوند. گشت هاي دهه شصتي هم كه اين روزها به شكل گشت ارشاد در خيابان ها ديده مي شوند. نيروهاي اجراي قوانين يا روسري يا تو سري و گشت هاي خياباني و…. امروز چماق به دست و باتوم به دست و گاز اشك آور به دست و اسلحه به دست هستند.

در دوران جنگ هم باز جمله مشتركي به چشم ميخورد:‌ زنان هم همپاي مردان (در پشت جبهه ها) جنگيدند.

وقتي اولين دوران اصلاحات شروع شد، آقاي خاتمي به همه زنان قول هاي زيادي دادند از جمله انتصاب يك وزير زن در كابينه و با اين وعده ها خواستند كه زنان، كه نيمي از جامعه ايران هستند و اتفاقا راي زنان جنبش و فمينيست ها استراتژيك تر از بقيه راي ها بود، همراه شوند و … اما بلافاصله بعد از انتخابات يك بي… به همه زنان نشان دادند و بسنده كردند به تعيين يك خانم براي مديريت سازمان محيط زيست و … هنوز يادم نميرود كه در همين دوران اصلاحات بود كه براي جوراب نپوشيدن يا صندل پوشيدن يا حتي بدحجابي يا حتي بدتر از آن بدحجابي يك خانم در يك خودرو، زنان را به وزرا ميبردند براي ارشاد و خودرو را متوقف ميكردند و … يادم نمي آيد ديگر آن روزها جنبشي بود كه به دنبال آزادي و حق برابري نيمي از افراد اين جامعه شود و لب به اعتراض بگشايد و راهپيمايي كند چه در سكوت و چه در شعار و اعتراض كه اصولا همه مردان اين سرزمين عادت كرده اند به ناديده گرفتن و مورد اهانت قرار گرفتن نيمي از جمعيت ايران. گويي مورد توهين قرار گرفتن زنان اصولا براي آنان اهميتي ندارد و فقط خودشان و حق خودشان است كه مهم است و اينكه خودشان محترم شمرده شوند و واي به روزي كه حق آنها كمي ناديده گرفته شود و … خون زن و مرد است كه به راه مي افتد.

بعد از هشت سال اصلاحات و وعده هاي پوچ به زنان، دوران مهرورزي بود كه با شعار اينكه “پوشش زنان به ما ربطي ندارد و كشور ما اينقدر مساله داره كه اصلا به اين موضوعات نميرسه و …” (داخل پرانتز يعني حجاب زنان در كشور ما كلا مساله است چون قرار است نشانه اسلامي بودن كشور ما باشد و نشانه بر حق بودن كشور ما و … اما فعلا بي خيال) اما به سرعت در مدت كوتاهي شاهد گشت ارشاد در خيابان ها و تحقير و توهين به نيمي از جمعيت اين كشور بوديم. يادم نمي آيد آن روزها و در پي آن اعتراضات مردمي اي چه در سكوت و چه در شعار در جامعه ديده باشم كه تنها ديدم مرداني وبلاگ نويس مدعي روشنفكري دعوت كرده اند زنان را به نگاهي پر از خشم و اندوه و تحقير به مسئولين گشت ارشاد و … (همانهايي كه اين روزها نوشته هاي حماسي و معترض شان بالاترين بازديد را در دنياي مجازي دارد) در همين دوران مهرورزي بود كه زنان در ميدان هفت تير تجمعي سكوت آميز اجرا كردند كه منجر به كتك و زندان و روس پي خطاب شدن، شد و نديدم مردي يا مرداني كه جنبشي يا راهپيمايي اي در سكوت در اعتراض به اين اتفاق انجام دهند الا چند لينكي در كنار وبلاگ هايشان و …. حتي يادم نميرود كه روزهايي كه به اصطلاح هفت قانون براي احقاق حقوق زنان از طرف جنبش زنان پيشنهاد شد، مردان روشنفكر وبلاگ نويس امان شروع كردند به تحليل و انتقاد و …. حتي وقتي قرار تجمع در مقابل مجلس بود، تنها بسنده كردند به نوشتن جملاتي كوتاه و اغلب با اين مضمون كه “چقدر اين زنان جنس قوي اي هستند كه حتي موبايل ها را در آن منطقه قطع كردند و …” نديدم آن زمان اعتراض و همراهي اي. در همين دروان مهرورزي بود كه شعار برابري خواهي زنان تبديل شد به انقلاب نرم و مخملي و بنفش و …. و دستگيري گسترده زنان جنبش و زنداني كردن آنها و تحت نظر گذاشتن اشان و كنترل كردن مكالمات و تلفن هايشان و …. نديدم جز چند مورد مطلب طنز و يكي دو تا لينك و … اعتراضي و راهپيمايي اي و …. در همين دوران لايحه حمايت از “مرد” خانواده را به مجلس بردند و نديدم هيچ اعتراضي و راه پيمايي اي و … الا اينكه حتي در بعضي از نوشته هاي وبلاگي تحليلش هم كردند و … يا سكوت كردند (با كمال تعجب حتي ديدم نوشته اي را كه ميگفت خوب بروند و براي زنان هم جا بياندازند چند همسري و تنوع طلبي را). در همين دوران سهميه بندي جنسيتي دانشگاه ها تصويب شد و حتي ديدم كه طرفداري از آن هم شد و حتي گفتند اين به سربازي در و …

اين روزها هم جنبشي سياسي و اصلاح طلبي به راه افتاده است كه سردمدارش ميرحسين موسوي است با آن سابقه دهه شصت و زهرا رهنورد كه قرار است از طريق قرآن پژوهي حقوق پايمال شده زنان را احقاق كند، همان قرآني كه ارث زن را نصف مرد ميداند و تعدد زوجين را حكم الهي ميداند و …. عقبه اين جنبش هم محد خاتمي سردار اصلاح طلبي و هاشمي رفسنجاني سردار سازندگي است. باز هم همان جمله مشترك شنيده ميشود: زنان هم همپاي مردان مبارزه ميكنند.

آن دورويي و نفاق و دو دستگي هم بيشتر با اين شعار است كه همه زنان طرفدار موسوي بد حجاب و بي حجاب هستند و …. گويي حجاب زنان از حقوق شهروندي ديگران است كه براي آنها تعيين تكليف كنند و … انگار ما زنها در اين كشور اينقدر بدبخت هستيم كه حتي هويت امان منوط به تاييد حجاب امان از سوي ديگران است (ديگران مرد و زن).

حتي ندا هم كه شده سمبل مبارزه با ديكتاتوري برايش شعرهايي ميسرايند با اين مضمون كه ” چه حيف شد رفتي و مادر نشدي و باكره ماندي و …” حتي هنوز هم نميتوانند زن را خارج از اين نقش ها ببينند و … هنوز هم براي وصف زن از همين واژه هاي ديكتاتور منشانه استفاده ميكنند و … هنوز هم جان دادن زن دردناك تر است و هنوز هم حريم خصوصي يك زن رعايت نميشود و …

حال سخنم با همه مرداني است كه اين روزها ميروند و ميجنگند و باتوم و گاز اشك آور ميخورند و شرح شجاعت هايشان را در دنياي مجازي مينويسند و شعرهاي حماسي به اشتراك ميگذارند و پستهاي وبلاگي تاريخ بخوانيم و …. منتشر ميكنند و … آقايان محترم زناني كه هم پاي شما در خيابان كتك ميخورند و باتوم ميخورند و گاز اشك آور، هم اندازه و هم شكل و مشابه شما، و شعار دموكراسي ميدهند و خواستار آزادي بيان و حقوق بشر هستند، از اولين حقوق اوليه يك انسان در اين مملكت بي بهره هستند: حق خروج از منزل به اذن شوهر، حق تمكين، حق انتخاب لباس و …. كجا بوديد روزي كه من و هم جنسانم را در خيابان با گشت ارشاد مورد بدترين توهين ها قرار ميدادند؟؟؟ از اولين حقوق يك انسان محروم ميكردند و شما از ترس با يك سر به پايين انداخته به سرعت از كنار اين گشت ها رد ميشديد؟؟؟؟ كجا بوديد وقتي لايحه حمايت از خانواده تصويب ميشد؟؟؟ كجا بوديد وقتي دانشگاه ها سهميه بندي جنسيتي شد و …؟؟؟ چگونه است در اين موارد بسنده ميكنيد به يكي دو تا پست و تحليل وبلاگي و لينك و … اما حالا كه يك راي شما قبضه شده است اينقدر سر و صدا و داد و بيداد ميكنيد؟؟؟ شما به ضايع شدن اولين حقوق انساني زنان هيچ اعتراضي نكرديد؛ حتي تحمل ريسك كردن و اعتراض كردن و زندان رفتن را به جان نخريديد، حتي گاهي فمينيست ها را هم مورد توهين و … قرار ميدهيد در وبلاگ هاي اتان، كساني كه جنبش اشان آگاهانه يا ناخودآگاه با اساسي ترين تعاريف از دموكراسي منطبق است؛ چگونه است كه امروز حاضر شديد براي يك راي برويد در خيابان و اعتراض كنيد و ….؟؟؟؟ همين شماها در آرشيو نوشته هاي اتان معلوم است كه چقدر با فمينيسم مخالف هستيد و آن وقت شعارها و مطالب دموكراسي خواهانه اتان گوش فلك را اين روزها كر كرده است. هنوز هم در نوشته هاي اتان زن مظهر لطافت و ظرافت و … است. اگر براي شما ريسك به زندان رفتن و شكنجه شدن وجود دارد براي زنان هم پاي شما اين ريسك ها به علاوه شكنجه ها و آزار جنسي و تجاوز هم وجود دارد. هنوز هم در نوشته هايتان كنايات و اشارات جنسي معطوف به زنان موج ميزند ولي شعار دموكراسي ميدهيد و مرگ بر ديكتاتور و … ميدهيد. آقايان عزيز بهتر است اول از خودتان و افكارتان شروع كنيد، اول به ديكتاتور كوچك درون اتان نه بگوييد و زن را هم مانند خودتان داراي حق برابر بدانيد تا ديگران به شما و خواسته و حقوق اتان احترام بگذارند. شايد اين روزها حرف هم را در مورد تحقير و توهين به شعور و احترام به حقوق و دموكراسي و … بهتر بفهميم. شايد بفهميد كه حقوق زنان هم همانند حق راي به فنا رفته شما محترم است، به همان اندازه و به همان مهمي.

مرتب در وبلاگ هايتان مينويسيد از وضعيت بد كشور و … مقايسه ميكنيد با همسايگان كناري مانند افغانستان و عراق و … و اگر بين ايران و آمريكا جنگ بشود ما آينده خوبي نخواهيم داشت و … اما گوش اتان را بستيد به خبري كه مدتي قبل دو زن كانديد رياست جمهوري افغانستان شده اند، چشم اتان را بستيد به روي زن وزير در كابينه دولت عراق و …

من سي سال است كه در زير ديكتاتوري اين مملكت كه هر روز حق و حقوقم را كمتر از قبل ميكند، زندگي كرده ام و دوام آورده ام. نترسيد 4 سال حكومت ابتذال و رذالتي مثل الف نون، هيچ بلايي سرتان نمي آورد شايد دستاورد مثبتش اين باشد كه همديگر را بهتر درك كنيم. شايد اگر در آينده جنبشي از زنان اوج گرفت اين فقط زنان نباشند كه بروند و كتك بخورند، بشود مرداني را هم در آن بين ديد. شايد اين بار ديگر زنان تنها نمانند.

به شدت با اين جمله كه در جامعه اي كه حقوق مردها ديده نميشود چه توقعي براي زنان هست، مخالفم. مگر حق زنان كمتر از حقوق مردان است كه اول بايد حقوق انساني مردان تامين شود و بعد به زنان بپردازيم. در ضمن وقتي مردان از در حال حاضر و در وضعيت فعلي از حقوق بالاتر و بهتري برخوردار هستند، اولويت با زنان و حقوق آنان است نه با مردان و حقوق آنها.

پي نوشت مهم: من خودم هم با اين تظاهرات همراهي ميكنم اما نميتوانم تاسفم را هم بيان نكنم.

نميدانم، واقعا نميدانم سرنوشت كشوري كه اين روزها شعارهاي سي سال پيش در خيابان هايش دوباره تكرار مي شود، چه خواهد شد؟